مطالب

هم اندیشی در نظریۀ پیشنهادی جناب دکتر آزاد ارمکی با موضوع تعالی در برابر توسعه

 

نشست هم اندیشی در نظریه پیشنهادی جناب آقای دکتر آزادارمکی با موضوع تعالی در برابر توسعه در تاریخ 12 آبان 97 در محل مرکز تحقیقات استراتژیک توسعه (رشد) برگزار شد. در این نشست دکتر احمد آکوچکیان به تحلیل و بررسی این نظریه پرداخت.

رئیس مرکز تحقیقات استراتيیک توسعه گفت: نهج‌البلاغه می‌آموزد که دین و فکر دینی می‌تواند ناظر شناختی، الگویی و اقدامی مقولۀ پیشرفت و توسعه باشد. جناب آزاد ارمکی چنین امری را نمی‌پذیرند. هر پژوهشی در این رویکرد به ناگزیر در تبیین اصل امامت، عهده‌دار پاسخ به این پرسش است. سخن از مدیریت دین‌شناخت پیشرفت گفتن، فرع بر آن است که از نسبت دین و پیشرفت و دین و توسعه رهسپار پردازش یک نظریۀ معین در باب پیشرفت باشیم. نظریه‌ای که مرجع پردازش الگوی مدیریت تحول در دو سطح مدل مفهومی و مدل عملیاتی است. جناب آزاد ارمکی برآنند که داعیه‌ورزی مدیریت دینی به نوعی اعتنا و اتکا به نوعی regularism  یا منطق‌گرایی پوزیتیویستی است و برآنند که اندیشمندانی چون دورکیم صریحا برآنند که گذار به علم انسانی جدید در گرو بیرون گذاشتن انسان کامل و دین و به این قرار اصل امامت است. آیا جریان‌داری آموزه‌های دین از ساحت پارادایم تا دانش تا مدیریت دارای یک منطق و اصول و روش‌شناسی کارآمدی هست؟ در این میان، متهم‌ترین دانش که سلطۀ پوزیتیویستی بر مدیریت معاصری جهان ایرانی یافته است؛ همانا فقه احکام است. ساحت مرجع چهار گفتگو و چهار نظر به ضمیمه علوم انسانی با این سؤال اصیل روبروست که آیا فهم دین و تفسیر متن مقدس، ظرفیت نسبت با استعلا و گذار روشمند از یک انتولوژی اصیل قرآن‌شناخت و در نقد فرآوری پارادایمی به یک تئولوژی روشمند را دارد؟ تفسیری از دین که بتواند با رهسپاری به عرصۀ ارزش‌داوری از ایدئولوژی منقح قابل دفاع یک مدنیت معاصری چونان جمهوری اسلامی سخن بگوید و با فرآوری از انتولوژی به تئولوژی و ایدئولوژی رهسپار تکنولوژی شود و از فناوری دانش  قرآنی‌بنیان توسعه سخن بگوید. جناب آزاد ارمکی چونان جناب عبدالکریمی پذیرای این امکان چهار لایه‌ای نیستند و هرگونه گذار از آن فهم انتولوژیک به سه لایه بعدی را نشانۀ نوعی پوزیتیویسم می‌انگارند. در نگرش پیشنهادی جناب دکتر آزاد، امکان گذار از فهم دینی به علم انسانی نیست. از آن‌روی که در فهم دینی از انسان کامل سخن می‌رود و علم انسانی دینی، علم انسان کامل است و حال آنکه علوم مرسوم انسانی، علوم تجربه‌پذیر سرشار از سعی و خطاهای انسانی است. انسان موضوع علوم انسانی، انسان جایزالخطا است. بدین‌سان سخن از کارآمدی علم انسانی دینی داشتن، به نوعی در افتادن به رادیکالیزم و پوزیتیویسم است.

وی افزود: 

مباحث جناب استاد آزاد ارمکی در 10 محور بازخوانی می شود:
محور اول: کدام خواهانی از منظر مسأله‌داری پیشرفت برای انسان معاصری و پیش‌روی دین معاصری
1. 1. تعالی و سعادت، دو نمایۀ تصویر استعلای اصیل امر انسانی است که مستقل از هرگونه دینی، سرجمع انتظارات بشر از هستی‌داری تاریخی خویش بوده است و بنیان انتولوژی مشترک همه ادیان و مکاتب زیستی در طول تاریخ بشر بوده است.
1. 2. پیامبران حاضر شدند تا ناقل و سخنگوی کیفیت، منطق و الگوی تجلی خداوند در یک نظام زبانی معین در میان مردمان باشد تا از امکان استعلا، از امکان تعالی و سعادت و آرمان خواهی سخن بگویند و این امکان را در متن الگوی زیستی خویش و تربیت شده‌های مرام خویش تصویر و تحقق عینی بخشند که بدانان شیعیان نبی ص می‌گوییم که به نوبه خود سطوح و منازلی برای این تقرب پیش رو دارند. به علاوۀ آنکه یک تجربۀ تاریخی امکان تربیت انسان تا ایجاد یک مدنیت کارآمد توسعه‌ای را در قسم امکان وقوعی پیشنهاد نموده اند. قصه انحطاط قصه نوع واکنش آدمیان مخاطب این کنشگری انبیایی بوده است. تا بیاموزد که اساس امکان این الگوی زیست، بر مدار اختیار خلاق است. کثیری از مخاطبان رسول ص و اوصیا ع پذیرای صادق حیث وقوعی این امکان نبوده‌اند و هنگامی که رویارویی مستقیم را ناتوان بوده‌اند؛ جامۀ دین پوشیده‌اند تا تداوم دنیای خویش را تضمین کنند.
1. 3. داعیۀ تعالی دین‌شناخت به مفهوم تحقق یکبارۀ منهای یک الگوی برنامه ای معین توسعه‌ای از سوی هیچ مدعی عرصۀ دین‌پژوهی و اجتهاد دینی پذیرفته نیست. پرسش از امکان پیشنهاد یک الگوی دین‌شناخت برای راهبری توسعه‌ای در سمت‌وسوی تعالی مطلوب انسانی است. تاریخ تمدن و ساحت امر انسانی و عرصۀ کنشگری اجتماعی سه عرصۀ این امکان وقوعی است و اصل اجتهاد در فهم و تفسیر دین، اصل فراخوان به کوشایی اندیشه‌ای در استنباط و استنتاج آن الگوی مطلوب و پیشنهاد مدل عملیاتی در ساحت نسبت استطباقی موضوعات سه‌گانۀ یادشده با دین انبیایی است.

 

کلیه حقوق مادی و معنوی سایت متعلق به مرکز تحقیقات استراتژیک توسعه (رشد) می باشد.