در سوگ بانو فاطمۀ زهرا (س)
بانوی معیار معنای زندگی «تنها یادگار فصل تداوم امامت مصطفایی در خط امامت علوی» است.
فاطمه (س) انسانی با فرصت تجربۀ رویش جان تا اوج محبوبیت و رضا و سخط خداوند در متن عینیت زمینی همۀ زندگی‌ها با رسمی صادقانه در این عینیت است.
و نبودن ادامۀ عمرش فراخوان ما به تداوم این عمر با زندگی و جان خود در عینیت هموارۀ معاصری تاریخ بشری است. جنسی از بی‌نشانی در این ادامۀ عمر است که برای ما نشان از ضرورت عبور از مرام آن سیاهان سقیفه‌ای در خط تشیع سپید اوصیایی را دارد. مرام امام
_فاطمه (س) در این «اصالت امامت دین قرآنی» است و عهد ما نشانه‌گیران مرام او «وراثت او و علی او» است.
آری، آموخته‌ایم که از چشمه‌سار دست‌های مهربان تو مرگ هم آب زندگی می‌نوشد.
