به گزارش مرکز تحقیقات استراتژیک توسعه (رشد)، نشست مشترک گروه‌های پژوهش‌های سلامت و سبک زندگی و تفسیری با حضور همکاران پژوهشی این گروه‌ها و با راهبری حجت‌الاسلام‌والمسلمین دکتر احمد آکوچکیان، رئیس این مرکز تحقیقاتی، برگزار شد. این جلسه به بررسی نسبت میان غایت آفرینش، کمال انسان و نقش جهان‌بینی توحیدی در فهم رنج‌ها و زیبایی‌های زندگی اختصاص یافت.
در این نشست، پژوهشگران با تکیه بر آموزه‌های قرآن کریم، غایت آفرینش را حرکت همۀ موجودات به‌سوی کمال دانستند و تأکید کردند که انسان، به‌عنوان موجودی مختار، این مسیر را از رهگذر رشد معرفتی، اخلاقی و عملی طی می‌کند. حاضران تصریح کردند که «قرب الهی» صرفاً یک مفهوم عرفانی نیست، بلکه بیانگر بالاترین مرتبۀ شکوفایی استعدادهای وجودی انسان و مقصد نهایی حیات اوست.
در ادامه، دکتر احمد آکوچکیان با اشاره به این‌که رحمت الهی ثمرۀ حرکت تکاملی انسان است اظهار داشت: «کمالْ انسان را به ساحتی از آرامش می‌رساند که ریشه در هماهنگی با نظام حکیمانۀ آفرینش دارد.» وی با استناد به آیۀ «لَا یَزَالُونَ مُخْتَلِفِینَ * إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّکَ وَ لِذَلِکَ خَلَقَهُمْ» رحمت الهی را مقصدی دانست که انسان با پیمودن مسیر رشد و تعالی به آن دست می‌یابد، نه امری جدا از فرایند تکامل.
در بخش دیگری از نشست، نسبت میان سعادت دنیا و آخرت بحث و بررسی شد. شرکت‌کنندگان تأکید کردند که در اندیشۀ اسلامی، این دو در تقابل با یکدیگر قرار ندارند، بلکه دو ساحت به‌هم‌پیوسته از حیات انسان را تشکیل می‌دهند. ازاین‌رو غفلت از آبادانی هریک، به معنای فاصله گرفتن از هدفی است که آفرینش انسان برپایۀ آن استوار شده است.
هم‌چنین پژوهشگران به این پرسش پرداختند که چگونه می‌توان وجود رنج‌ها، دشواری‌ها و نابرابری‌های ظاهری را با حکمت و زیبایی نظام آفرینش جمع کرد. در این زمینه تأکید شد که ارزیابی جهان صرفاً براساس رخدادهای مقطعیْ تصویری ناقص از واقعیت ارائه می‌دهد، اما هنگامی که زندگی در نسبت با غایت نهایی و مسیر تکامل انسان دیده شود، بسیاری از سختی‌ها معنای تازه‌ای پیدا می‌کنند و بخشی از فرایند رشد و بالندگی انسان تلقی می‌شوند.
در پایان نشست، حاضران خاطرنشان کردند که یکی از مهم‌ترین آثار جهان‌بینی توحیدیْ تغییر معیار قضاوت دربارۀ زندگی است. به باور آنان، انسانی که مقصد نهایی خود را قرب الهی می‌داند موفقیت و ناکامی، رنج و آسایش و حتی فرازوفرودهای زندگی را در پرتوی هدفی والاتر تفسیر می‌کند، نگاهی که می‌تواند امید، استقامت و پویایی را در مسیر رشد فردی و اجتماعی تقویت کند و بنیانی استوار برای شکل‌گیری سبک زندگی متعالی فراهم آورد.
